Vrijdag 17 november: competitie ronde 5

 Veel volk in de club deze vrijdag. Er waren maar 3 uitgestelde partijen, wat betekende dat 24 schakers het beste van zichzelf gaven. En de uitdrukking "het beste van zichzelf geven" was deze keer niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk: alle partijen werden serieus aangepakt.

Koen en Yannick tegen elkaar. Het is al een tijd geleden dat Koen nog eens gestunt heeft. Meestal speelt hij veel te snel, waardoor hij fouten maakt en zo verliest. Deze keer nam hij de tijd, en kijk, de kwaliteit van de partij lag onmiddellijk een stuk hoger. Ergens in het middenspel verloor hij een pionnetje, maar dan nog was het spel bijlange nog niet gespeeld. Yannick moest blijven trekken en sleuren om uiteindelijk toch te winnen. Maar, een bravo voor Koen om een mooie partij te spelen.

Jasper mocht met zwart tegen Frank. Ook hier ging het gelijk op. Ze kwamen in een eindspel waarin Jasper 2 pionnen extra had. Franks paard had de onmogelijke opdracht om die 2 pionnen tegen te houden en ook nog eens een matdreiging af te weren. Dat is teveel hooi op de vork voor dat arme paardje. Punt voor Jasper.

Sverre had in het uur voor het begin van de partij les gekregen over o.a. de Italiaanse opening. En wat kwam er op het bord in de partij Sverre - Jarne? Een Italiaanse opening, inderdaad. Nu verwacht je uiteraard dat ik zeg dat dankzij die les Sverre Jarne kon wegdrukken? Helaas, zo poëtisch was het niet. Net zoals in het leven verloopt een schaakpartij soms grillig. Jarne liet een stuk ongedekt staan, Sverre kon dit zomaar slaan en Jarne gaf op. Zo snel kan het gaan.

Emiel maakte er een thriller van tegen Siamand. Ik dacht gezien te hebben dat Siamand op een bepaald ogenblik beter stond, maar uiteindelijk kwamen ze terecht in een eindspel waarin Emiel een paard en een pion had, en Siamand een loper. "Dit wordt snel remise", dacht ik bij mezelf. Maar nee, Siamand blunderde zijn loper! "Game over", denk je dan. Nee hoor, Siamand stak er nog een laatste truc in. Emiels pion stond op promoveren. Indien hij zou promoveren tot dame, was het pat. Wat deed Emiel? Hij promoveerde tot loper! Hiermee kwamen we terecht in een L+P eindspel, een van de moeilijkste technieken om mat te zetten. Siamands koning zat wel al gevangen in de hoek, maar toch. Emiel wist perfect wat hij deed en zette in een aantal zetten Siamand mat. Hij kreeg een spontaan applaus van de vele toeschouwers.

Rob leek op het pijnplekje bij de onervaren jeugdige spelers te duwen: de tegenovergestelde rokade met een brute aanval. Aanvallen moet je leren. Sommigen van onze nieuwkomers hebben daar nog geen ervaring in. Bij Siebe bleek dat inderdaad het geval te zijn. Hij was als een konijn dat gevangen zat in een lichtbundel van een stroper, wachtend op zijn dood.De ommekeer kwam toen hij de dames kon ruilen. De aanval was doodgebloed en had Rob slechts een pionnetje opgeleverd. Verder in de partij ging Rob in de fout en verdween er een stuk van hem in de doos.Hoe het verder is verlopen weet ik niet. Ik weet enkel dat ze hebben gespeeld totdat het een theoretisch remise-eindspel was. Een bewogen partij dus, waarin het punt werd gedeeld.

Er was wel degelijk een verrassing op deze speelavond! Ik heb het niet over een verrassende uitslag, maar over Peter die vele zetten openingstheorie speelde! Voor het geval je er over gelezen zou hebben, herhaal ik nog even: "Peter Wydaeghe speelde vele zetten lang een theoretische variant van het Siciliaans!" Zijn tegenstander was Eline. Ik kan me voorstellen dat zij ook even verbouwereerd achter haar bord zat. Ook na de openingsfase bleef het een positioneel aangepakte partij, die gelijk op ging. Eline maakte echter de fout om Peter open lijnen - of nauwkeuriger gezegd, open diagonalen - te geven. Je ziet dan onmiddellijk de fonkeling in Peters ogen en hij startte een aanval. Geen wilde aanval, maar een beheerst en netjes opvoeren van de druk tot het barst. Een mooie partij van Peter.

Jonah tegen Iris. Ze hielden elkaar lang in evenwicht. Iris kon een pionnetje snoepen en daarmee naar een toreneindspel gaan. Haar koning stond actiever, waardoor dat dat pionnetje voldoende bleek voor de winst.

Jonny had iets goed te maken na zijn valse noot in de vorige ronde. Hij kwam goed te staan tegen Raf. Ik dacht dat hij op een bepaald ogenblik een pion kon veroveren in een lange serie van gedwongen zetten. Hij deed uiteindelijk een andere zet, nl. pion naar b3, maar dat was 'em zeker niet. Ik dacht dat dat het keerpunt van de partij was. Raf had nog flink wat werk voor de boeg, maar daar had hij geduld en kennis genoeg voor. Een overwinning voor Raf dus.

Ik was benieuwd wat de clash tussen Alexander en Wim zou opleveren. Ik zal eerlijk zijn: ik had veel meer spanning verwacht. Het was Wims dagje niet en ergens liep de opening helemaal fout, gevolgd door een tactische opdoffer. Een gemakkelijk verdiend punt voor Alexander.

Ikzelf mocht tegen het Réti-systeem van Jan spelen. Ik had ruimtevoordeel, maar de stelling was gesloten. Op een bepaald ogenblik zat er een tactische combinatie in die mij een zuivere pion opleverde, maar ook de stelling van Jan deed crashen. In een wanhoopspoging gaf Jan nog zijn dame op om een matdreiging op te zetten. Die was echter te pareren en toen was het over en uit.

Harald en Lander hebben een partij op hoog niveau gespeeld. Ergens tussen midden- en eindspel in moet Lander ergens een onnauwkeurigheid hebben gespeeld, want Harald kwam plots flink drukken op de achtergebleven centrumpion. Met ductape en spuug hield Lander de boel nog aan elkaar. Toen de dames werden geruild, leek het een remiseachtig toreneindspel te worden. Alleen, Harald bleef actiever met zijn stukken dan Lander. Met mooi technisch spel kon Harald dit uitbuiten, een pionnetje veroveren en dan dit heel netjes uittikken.

Kurt VC en Jarid speelden een variant die ze allebei blijkbaar heel goed kenden. Na de theorie bleven ze gezonde, goede zetten spelen waarbij langzaam alle spanning uit de stelling werd gehaald. Toen de stelling helemaal opgedroogd was, werd de vredespijp gerookt.

Kurt P