Vrijdag 3 november: competitie ronde 4

Wim tegen Kurt VC. Vorig jaar bracht Wim Kurt op het randje van de afgrond. Kon Wim zijn fantastische partij herhalen? De partij begon onschuldig, maar Kurt nam de ruimte op de koningsvleugel. Plots was Wims koningstelling verminkt en was zijn witte loper levend begraven in een cel van pionnen. Dit leek compleet fout af te lopen. Toch had het opsluiten van de loper Wims stukken vrij spel gegeven. Hij kreeg compensatie en maakte het Kurt moeilijk, heel moeilijk. Beide spelers kwamen in acute tijdnood. Kurt kon de dreigingen afweren en het punt binnen halen. Hier heeft hij wel keihard voor moeten vechten.

Waar Jonny in de vorige ronde nog mij van het bord speelde, speelde hij nu een partij tegen Lander om bij te huilen. In amper 14 zetten was het gedaan. Van de hemel naar de hel, noemen ze zoiets. Lander kan alleen maar een verdiend punt op zak steken.

Marc probeerde tegen Jonah een combinatie die op het eerste zicht een pion opleverde. Wim en ikzelf stonden te kijken naar de stelling en keken dan naar elkaar. We hadden allebei gezien dat die combinatie niet klopte en dat het Jonah een mooie stelling zou opleveren. Helaas voor Jonah zag hij de weerlegging niet en verloor hij dus een pion en kreeg er nog een mentale tik bovenop. Ze kwamen in een eindspel dat misschien nog remisekansen bood, maar Marc heeft netjes kunnen afwerken.

Iris tegen Alexander was een partij die traag op gang kwam. Alexander was blijkbaar uit zijn comfortzone, want met slechts 14 zetten gespeeld had hij nog maar 20 min over op de klok. Hij vond wel de goede ideeën in het middenspel en kon Iris onder druk zetten. Met resultaat, want Iris mocht de witte vlag zwaaien.

Ikzelf mocht na m'n misstap tegen Jonny het opnemen tegen Emiel. Emiel koos voor een dubieuze opening en ik strafte met actief stukkenspel dit af. Zwart stond helemaal in de verdrukking. Met een kleine combo kon ik een belangrijke pion winnen. Toen was het op enkele zetten over en uit.

Jarne deed zijn best tegen Gwijde, maar sommige spelers zijn momenteel nog gewoon te sterk. Gwijde won probleemloos.

Eline had zich vorig jaar half verslikt tegen Joran. Deze keer was ze meer gefocused. Joran zag dit blijkbaar ook als een prestigewedstrijd, want ik heb hem nog niet zoveel tijd zien gebruiken in een partij. Het ging lang gelijk op, maar Eline kon toch het laken naar zich toetrekken.

Siebe tegen Frank. Ook dit was een partij die alle kanten kon opgaan. Het werd een beetje een anticlimax, want Frank liet zijn hele damevleugel oprollen. Met zoveel materiaal achter was het mission impossible om nog iets te verwachten. Siebe mocht het vol punt op zijn notitieblad noteren.

Peter stond ook te popelen om te spelen, maar helaas kwam zijn tegenstander niet opdagen. Hopelijk blijft dit bij één forfait in deze competitie.

Raf keek Jan in de ogen. Het leek een traditionele Engelse partij te worden waarin Raf zich thuis voelt als een vis in het water. Enkele onnauwkeurigheden van Jan zorgden ervoor dat Raf zijn stukken kon dirigeren naar de koningsvleugel. Rafs scheurde de koningsstelling open en kwam op een zucht van het mat zetten van Jan. Op een zucht, want Jan had nog één truc in zijn mouw zitten. Het was gemakkelijk te pareren, maar Raf dacht even niet na. Resultaat: het was Jan die Raf eerst mat zette. Pijnlijk.

Kurt